Prąd to nieodłączny element naszej codzienności, bez którego trudno byłoby normalnie funkcjonować. Jednocześnie może nieść śmiertelne zagrożenie choćby poprzez ryzyko porażenia na skutek nieodpowiedniego kontaktu z urządzeniem elektrycznym czy poprzez uderzenie piorunem. Nie dziwię się więc, że posłużył za hasło przewodnie dla zbioru opowiadań grozy. Mowa o antologii „Awaria prądu”.
Na kartach omawianej publikacji znajdziemy opowiadania z dreszczykiem, które łączy nie tylko mniej bądź bardziej zasygnalizowana obecność elektryczności itp., lecz również fakt, że stanowią one owoc prac kobiecych piór. A każdy z 17 tekstów, jakie weszły w skład owej książki, napisany został przez inną polską autorkę. Dość pokaźna liczba twórczyń każe zatem jeszcze przed lekturą liczyć na różnorodność w obrębie zawartości antologii. I tak właśnie tutaj jest.
Bo czego w „Awarii prądu” nie mamy? Dla przykładu, „Nowym blask” Aleksandry Bednarskiej zabiera nas do Chin, byśmy prześledzili zwieńczoną przewrotnym finałem historię o niezdrowej relacji, której to stronami są pozornie troskliwa matka i zaszczuta przez nią córka. Karolina Mangusta Kaczkowska serwuje w „Kablowej wróżce” mroczny cyperbunkowy świat z genetycznymi mutacjami oraz cybernetycznymi wszczepami, doprawiając swoją propozycję makabrą. Anna Musiałowicz, która odpowiada za tekst „Kiedy zgasło słońce”, stawia na oniryczny i melancholijny nastrój, a także stwarza pole do własnej interpretacji. Natomiast „Moc oceanu” Flory Woźnicy można uznać za rodzaj manifestu ekologicznego, który z powodzeniem sięga po horrorowe tropy, by ukazać naturę jako siłę biorącą odwet za doznane krzywdy.
Ba, znalazło się nawet miejsce dla dwóch opowiadań, które wspólnie pokazują, jak można kreatywnie podejść do „Frankensteina” Mary Shelley i dawnych eksperymentów z udziałem żab oraz elektryczności. Tymi utworami są „Moja nadzieja” Dagmary Adwentowskiej i „Półżab” Agaty Suchockiej. Owe teksty zdecydowanie różnią się przedstawionymi realiami, a także roztaczaną przez siebie atmosferą. „Moja nadzieja” utrzymana jest bowiem w klimacie retro i przenosi odbiorcę do XIX w., by podjąć wątek szalonego i genialnego naukowca. Dla odmiany „Półżab” to zawadiacki horror komediowy o dwóch pijaczkach, z których jeden wpada na iście groteskowy pomysł.
Co do ogólnych wrażeń z lektury, te są pozytywne, acz nie wszystkie teksty kupiły mnie w jednakowym stopniu. Z antologiami często tak zresztą bywa, iż mogą trafić się utwory, które okażą się dla danego czytelnika mniej wciągające. Jednakże pozwolę sobie teraz wspomnieć o niektórych moich faworytach. Bez wątpienia świetnie spisała się Katarzyna Berenika Miszczuk w „Błyskach”, przybierających szaty postapokaliptycznego horroru i pokazujących bezbronność człowieka w obliczu definitywnego braku prądu. Szczególnie spodobały mi się też m.in. „Paskudna sprawa” Agnieszki Biskup – detektywistyczna historia z dreszczykiem à la „Z archiwum X”, a także „Zaciemnienie” Pauliny Hendel – kryminalne fantasy z ciekawie zarysowanym światem, gdzie, prócz ludzi, mamy ogry, wampiry i... zakaz używania magii.
Dodać jeszcze muszę, że Mięta, której nakładem ukazała się „Awaria prądu”, nie zawiodła w kwestii jakości wydania. I to nie tylko za sprawą sztywnej oprawy z barwionymi brzegami, lecz również powierzenia warstwy wizualnej utalentowanemu Łukaszowi Białkowi. Okładkę zdobi intensywne, burzowe niebo z piorunami, na którym można też dostrzec kobiece oblicze. Ilustracja ta bardzo dobrze oddaje esencję książki jako zestawu niepokojących opowieści spisanych żeńskimi rękoma. Z kolei w środku każdą historię otwiera wykonany z dbałością, monochromatyczny obrazek, nawiązujący tematycznie lub/i klimatycznie do danego utworu. Przykładowo, dla tekstu „Jesteśmy w kontakcie” Sandry Gatt Osińskiej, który traktuje o pewnym chłopcu i nawiedzonym gniazdku elektrycznym, narysowano twarz dziecka tuż przy nienaturalnie rozświetlonym złączu w ścianie.
Reasumując, „Awaria prądu” to w ogólnym rozrachunku sprawnie przyrządzony zbiór opowiadań, prezentujący czytelnikom odmienne spojrzenia kilkunastu autorek na motyw różnorakich form elektryczności. Owszem, natężenie elementów grozy bywa tu różne, ale bynajmniej nie uważam tego za wadę. Każda ze zgromadzonych w książce pisarek wyraziła przecież swoją wizję, co przekłada się zarazem na mniejszą bądź większą obecność pierwiastków typowych dla historii z dreszczykiem. Zagłębiając się w lekturę, dane mi było przeczytać zarówno takie teksty, które bardzo mi przypadły do gusty, jak i pojedyncze utwory, z którymi nie we wszystkich aspektach było mi po drodze, choć doceniłam ich zamysł. Słowem, całościowo na plus. A i atrakcyjne wydanie też robi robotę.
-------------------------------------------------------------------
Tytuł: Awaria prądu
Wydawnictwo: Mięta
Liczba stron: ok. 480
Lubię zbiory opowiadań, również takiego gatunku. Pozdrawiam ! .
OdpowiedzUsuń