Pierwsza publikacja z cyklu „Kawiarnia pod Pełnym Księżycem”, z którą miałam swego czasu bliższy kontakt, okazała się dla mnie refleksyjnym i generalnie przyjemnym doświadczeniem czytelniczym. Nie uważam jednak każdego aspektu tej książki za udany, a pewne niedoskonałości zaistniały na gruncie czynników wyróżniających ową powieść na literackim rynku. Jak wypada – w porównaniu z poprzednią częścią – kolejny tom?
Chęć przeczytania „Kawiarni pod Pełnym Księżycem” zakiełkowała we mnie już po samym spojrzeniu na okładkę, którą zdobi magiczna wręcz ilustracja z klimatycznie oświetlonym kamperem i gustownie odzianymi kotami. Ale nie tylko bijące z niej piękno oraz obecność mruczków sprawiły, że podjęłam decyzję o sięgnięciu po tę książkę. Treść w ogólnym zarysie też wydała mi się kusząca, obiecując przyjemną i refleksyjną lekturę. A jak z tym faktycznie było? Odpowiedź poniżej.
