"Algorytm życia", Marta Sobiecka - recenzja

 

Policyjna robota w świecie japońskiej kultury i wysoko zaawansowanej technologii. Takie właśnie klimaty proponuje czytelnikom Marta Sobiecka na kartach „Algorytmu życia”. I to w niewątpliwie udanym wydaniu.

Publikacja ta zawiera 5 opowiadań w konwencji cyberpunkowego kryminału i z akcją osadzoną na terenie futurystycznej Japonii. Poszczególne utwory traktują zaś o różnych śledztwach prowadzonych przez oficer Kaori Nakamurę – policyjną ekspertkę od cyberprzestępczości. W pierwszym tekście protagonistka bada śmierć biotechnologa, odwiedzającego robotyczną gejszę. W drugim bohaterka bierze pod lupę katastrofę odrzutowca, w wyniku której zginął pewien zamożny emeryt. Następnie mamy zagadkę zabójstwa młodej kobiety, znalezionej w dzielnicy portowej. Czwarta historia dotyczy sprawy zniknięcia pewnego prawnika, a finałowa – prywatnego śledztwa, które policjantka wszczyna na prośbę koleżanki, by przyjrzeć się kwestii przepracowania personelu jednej z korporacji.

Czytając o wyzwaniach, w obliczu których staje pani oficer, z przyjemnością zauważyłam, że autorka ma dar do budowania odpowiedniego napięcia podczas odpytywania osób związanych z daną sprawą. A to – przykładowo – dzięki reakcjom rozmówcy i tego, jak Kaori je odczytuje, czy momentom oczekiwania na czyjeś konkretne zachowanie. Wprawdzie trafią się też czasem bardziej dynamiczne sceny typu pościg, lecz generalnie akcja nie gna na łeb na szyję. Takie umiarkowane, w ogólnym rozrachunku, tempo jest jednak zaletą, gdyż pozwala z dużym zaangażowaniem śledzić kulisy kryminalnych zagadek i jednocześnie zanurzyć się w intrygującej atmosferze świata przedstawionego.

Specyfika książkowego, skądinąd barwnego uniwersum wyraźnie się zresztą odbija w śledztwach Kaori, serwujących odbiorcom interesujący obraz cyberpunkowej Japonii. Tak, to futurystyczne realia, acz z uwagi na technologiczny postęp współczesnego świata, już nie tak bardzo odległe od naszych. Nie brakuje tu biobotów, hologramów i sztucznej inteligencji, które wiele potrafią. Niemniej wysoko rozwinięta technologia zderza się w omawianym zbiorze i przenika z lokalnym kolorytem oraz tradycjami. Bo to wciąż Kraj Kwitnącej Wiśni, gdzie chociażby takie nalewanie i picie herbaty nabierają rytualnego kształtu. To nadal miejsce, gdzie można m.in. spotkać gejsze, mimo że ów zawód zdominowany został przez SI.

Podkreślić przy tym należy, że u Marty Sobieckiej śledztwa są także czymś więcej niż po prostu kryminalnymi zagadkami w przyszłościowych szatach. Mianowicie stanowią one pretekst do podjęcia kwestii, które w różny sposób kręcą się wokół rozwoju ludzkiej cywilizacji. Prócz typowo technologicznych aspektów, przewiną się takie tematy jak np. malejący wskaźnik narodzin czy wyczerpywanie naturalnych zasobów Ziemi. Co ważne, autorka potrafi też, w pewnym sensie, obiektywnie poruszyć wybrane problemy. Wystarczy wspomnieć o modyfikacjach genetycznych, które, pomijając wątpliwości etyczne, mogą przynieść zarówno coś dobrego, jak i odwrotnie. Natomiast sama Kaori – z jednej strony – nie zalicza się do zwolenników SI, lecz z drugiej – korzysta z technologicznych udogodnień w życiu zawodowym i prywatnym.

Pióro Marty Sobieckiej okazało się jednym z moich najciekawszych doświadczeń literackich w ostatnim czasie. Zbiór opowiadań z udziałem pani oficer Nakamury spełnił nadzieje, jakie miałam ze względu na swoją słabość do kryminalnych historii i azjatyckich klimatów oraz – dodatkowo – z uwagi na atrakcyjne, cyberpunkowe realia. A jeśli takie składniki działają zachęcająco również na Was, nie wahajcie się przed daniem szansy „Algorytmowi życia”, zwłaszcza że mamy do czynienia z niebanalną rozrywką. Mówiąc krótko, polecam! Ja zaś z pewnością spotkam się jeszcze z prozą polskiej autorki, tym bardziej że policyjna praca Kaori nie kończy się na jednej książce.

-------------------------------------------------
Tytuł: Algorytm życia
Autorka: Marta Sobiecka
Wydawnictwo: Wydawnictwo IX
Liczba stron: 224