„Ciemna strona Księżyca” to zbiór 12 opowiadań spod znaku fantastyki. Co więcej, poszczególne teksty ujęły ją na rozmaite sposoby. Tym samym taki klimatyczny urodzaj dobrze odzwierciedla różnorodność gatunkową w obrębie owej kategorii. Natomiast głównym spoiwem utworów, które tu trafiły, jest nazwisko autora publikacji – Roberta J. Szmidta.
Głównego bohatera książki „Tik-Tak i zegar przeznaczenia” poznajemy wtedy, gdy jest już wiekowym i zgorzkniałym jegomościem. Nie zawsze był jednak tak ponury i rozgoryczony. Co się do tego przyczyniło? O tym właśnie traktuje magiczna – w wymowie oraz klimacie – historia, za którą stoi Akihiro Nishino.
Bycie uwięzionym w pętli czasowej potrafi, delikatnie mówiąc, skomplikować życie. Niemniej księżniczka Rishe, główna bohaterka mangi „Do siedmiu razy sztuka!”, nauczyła się funkcjonować w takich warunkach i nie chodzi z tego powodu zapłakana. Co nie znaczy, że zamierza wiecznie tak egzystować. Oj, nie!
„Krew w piach”, czyli drugi tom serii „Kronika podboju” Vladimira Wolffa, stawia mieszkańców Ziemi przed nie lada wyzwaniem. A to dlatego, że błękitna planeta staje się celem inwazji obcej rasy o zdecydowanie nieprzyjaznych zamiarach. Słowem, będzie się działo, choć dla owego książkowego cyklu to nie nowość. Niemniej tym razem autor pokusił się o pewne zmiany w stosunku do poprzedniej odsłony.
Mity z rozmaitych stron świata nieustannie inspirują twórców literackich, filmowych i serialowych oraz producentów gier, którzy raczą odbiorców zarówno klasycznymi ujęciami znanych historii, jak też swobodnymi wariacjami na ich temat. Taki właśnie urodzaj autorskich spojrzeń serwuje czytelnikom „Sagasenna. Antologia nordycka” – zdecydowanie zacny zbiór opowiadań, biorący na warsztat popularny, skandynawski krąg kulturowy.
Fantastyczno-naukowe historie ochoczo sięgają po motyw kolonizacji obcych planet, która wiąże się z dużym ryzykiem dla uczestników takich zadań. Nie ma przecież pewności, co dokładnie kryje się na powierzchni odwiedzanych globów i czy nie wyskoczą jakieś trudności jeszcze przed wylądowaniem w punkcie docelowym. Ten znany i lubiany temat wykorzystuje również powieść „Nim wstanie dzień”.
„Niezwykła księgarnia Poncha” oferuje młodym czytelnikom piękne ilustracje, sympatycznego głównego bohatera, a do tego można w treści owej książeczki wychwycić wartościowy przekaz. Niemniej jest też pewien fabularny klocek, który nie kupił mnie w 100 procentach. Ale po kolei.
To miał być zwykły obóz szkolny. Co prawda w kosmosie, ale w czasach, kiedy międzygwiezdne podróże stanowią element codzienności, tak daleka wyprawa nie wzbudzała niepokoju. Sęk w tym, że dystans, jaki pokonują jej uczestnicy, niespodziewanie wydłuża się o kilka tysięcy lat świetlnych, a powrót to dopiero wielkie wyzwanie. Młodym bohaterom mangi „Astra. Zagubieni w kosmosie” nie zabraknie zatem mocnych wrażeń.
Wiedziałam, że „Wrzeciona snu” nie będą thrillerem jakich wiele. I to nie tylko dlatego, że wciąż mam w pamięci nieszablonowe „Dzikie gęsi” – inną książkę Przemysława Dudy. Swoisty tego zwiastun stanowi bowiem już sama okładka, nie licząc zarysu fabuły z jej tylnej części. Otóż podobnie jak w przypadku poprzedniego dreszczowca od owego pisarza, który również został wydany przez Planetę Czytelnika, odbiorca witany jest nietuzinkową i intrygującą ilustracją z motywem mózgu. A co dokładnie oferuje treść powieści?
Magiczne praktyki, halloweenowe celebracje w duchu przytulności, szczypta romantycznych nut, plus mroczna domieszka w postaci zakazanych czarów oraz rodzinnych sekretów. Na bazie tychże składników Wallis Kinney przyrządziła lekturę w sam raz na jesienny czas.
To, co miało być atrakcją turystyczną, staje się przekleństwem i grozi utratą niejednego życia, przekształcając radosną wycieczkę w walkę o przetrwanie. Tym właśnie okazuje się tytułowy „Księżycowy pył” autorstwa Arthura C. Clarke’a – legendy gatunku science fiction i twórcy takich dzieł literackich jak np. „Odyseja kosmiczna 2001”.
Hugh Howey podjął się na kartach „Latarni 23” próby połączenia bezmiaru międzygwiezdnej przestrzeni z kameralną historią o samotności. Co więcej, autor słynnego cyklu „Silos” nie tylko bardzo dobrze sobie z tym poradził, lecz także wykorzystał dodatkowo nader intrygujący pomysł, by przenieść koncepcję latarni morskiej na kosmiczny grunt.
Groza z elementami baśniowymi, a także z nutami niebezpiecznej przygody, w których zdają się z kolei odzywać subtelne echa „Władców much”. Oto „Koszmar w Nibylandii” autorstwa Christiny Henry, czyli ponura wariacja na temat Piotrusia Pana.
„Lalki ze świata zmarłych” to opowieść, w której nadprzyrodzona sfera przenika się z codziennością śmiertelników. Co więcej, to także historia, która otula czytelnicze serce serdecznym ciepłem i potrafi dostarczyć wzruszeń.
Co by było, gdyby Wilk i Czerwony Kapturek okazali się hojnie obdarzonymi przez naturę niewiastami? Swoistej odpowiedzi na takie pytanie udziela manga „Scarlet” autorstwa Yuino Chiri.
Życie w otoczeniu ton śmieci trudno, delikatnie mówiąc, uznać za komfortowe. Jednakże mieszkańcy Otchłani, która na kartach mangi „Gachiakuta” jest ogromnym wysypiskiem, mają jeszcze większy problem niż przebywanie wśród brudu i smrodu jako takie. A to choćby dlatego, że – pod wpływem pewnych czynników – odpady potrafią przeistoczyć się tutaj w śmiertelnie niebezpieczne potwory.
Opowieść o zemście, chęci zmiany świata na lepsze i o rzuceniu rękawicy tym, którzy trzymają się bieżącego, lecz niesprawiedliwego układu. A wszystko to w ciekawej, acz dalekiej od bycia malowniczą scenerii. Oto „Gachiakuta” – mangowa seria, której pierwszy tom zdążyłam jakiś czas temu bliżej poznać.
Każdy potrzebuje czasem wolnego, by odetchnąć od zawodowych obowiązków. I to nawet jeśli na co dzień wykonuje się robotę na rzecz organizacji złoczyńców, której plany obejmują – bagatela – przejęcie władzy nad światem! W sumie praca jak każda inna z niełatwymi zadaniami, acz moralnie mocno dyskusyjna, delikatnie mówiąc. Przerwy na relaks zatem wskazane, z czego główny bohater komediowej mangi „Pan Złol ma dziś wolne” nie omieszkuje skorzystać.
Zygmunt Miłoszewski to jeden z popularnych polskich autorów, którego domenę stanowią powieści dla dorosłych odbiorców. Jednakże twórca m.in. kryminalnej serii o Teodorze Szackim napisał też swego czasu książkę dla dzieci – wydane w 2006 r. „Góry Żmijowe”. W 2022 r. światło dzienne ujrzało natomiast przeczytane niedawno przeze mnie „Hydropolis. Uciekaj”. Co ważne, zaplanowana jako pierwszy tom trylogii pozycja okazała się takim tytułem, po który równie dobrze mogą sięgnąć dorośli.
Debiutancka odsłona „Infekcji”, którą opatrzono podtytułem „Genesis”, pożegnała się z czytelnikami iście emocjonującą sceną, zawieszając akcję tak, że jeszcze bardziej zwiększała chęć sięgnięcia po ciąg dalszy. Następca pierwszego tomu szybko zaś udziela odpowiedzi na pytanie, z jakim to zostawił odbiorców cliffhanger w finale poprzednika. „Exodus” zaczyna się bowiem tam, gdzie mieliśmy koniec „jedynki”. Znani nam już bohaterowie próbują akurat przeżyć na obrzeżach Warszawy i kontynuują swoją desperacką podróż. Do tego znajdują się poniekąd między młotem a kowadłem. Z jednej strony, nadal pozostaje aktualny problem zombiaków, których – niestety – nie brak również poza stolicą. Z drugiej, kłopoty potrafią sprawić też żywi ludzie, w tym nawet wojsko.
